Van Moderedactie naar Meditatiekussen

In een vorig leven, toen ik nog editor-in-chief was bij verschillende lifestyle en modebladen, draaide mijn wereld rond bedrijvige redacties, deadlines, ontmoetingen met interessante mensen (en ook wat minder leuke), designer items, reizen, cocktailfeestjes, persdiners, noem maar op. Het was een bijzondere bubbel, die er van buitenaf vaak benijdenswaardig uitzag. Twee jaar geleden nam ik afscheid van dat leven. Wat ik wel had verwacht, namelijk dat ik het ontzettend zou missen, gebeurde... niet. Natuurlijk moest ik 'afkicken', zoals ik het noemde, maar vooral merkte ik een groeiend gevoel van opluchting.

Twijfels
Hoe langer ik werkte in de media, hoe sterker het gevoel me bekroop dat ik niet helemaal op mijn plek was. Ik begon te peinzen over wat precies de aanleiding was voor die twijfels. Was het misschien mijn leeftijd? Vijftig kwam eraan, en is inmiddels gepasseerd, en tijd om na te denken had ik zeker (de lockdown, weet je nog?). De economische verschuivingen in de bladenindustrie zorgden voor meer tijd achter spreadsheets en minder tijd voor creativiteit. En dan was er nog de nasleep van een traumatische gebeurtenis, een paar jaar eerder toen ik ‘s nachts op straat achtervolgd en gestoken werd door een verwarde man. Om met de PTSS die ik daaraan overhield om te gaan, was ik weer gaan mediteren, en had de nodige therapie en coaching gevolgd. Mijn wereld was door die nasleep en door de coronaperiode een stuk kleiner geworden. Ik had letterlijk en figuurlijk meer tijd met mezelf doorgebracht. En hoe meer ik 'naar binnen keek', hoe duidelijker het werd dat ik in beweging moest komen.

Je bent zelf een merk
Mijn werk was altijd boeiend en nooit voorspelbaar, hoewel er genoeg tijd ging naar minder opwindende taken zoals vergaderen en budgetteren. Toch begon er iets te verschuiven. Ik merkte dat ik meer betrokkenheid voelde bij het maken van het grote Mental Health nummer dan het grote Modenummer. Ik haalde mijn voldoening vooral uit de persoonlijke gesprekken met relaties en collega’s, uit het geven van lessen of presentaties, uit het ondersteunen van redacteuren of stagiaires en uit stressmanagement.
Ondertussen werden er andere competenties belangrijk op de werkvloer. Hoofdredacteuren werden geacht ook een merk te worden. Voor sommige collega's ging dat vanzelf. Zij hadden geen enkele moeite om zichzelf te profileren, te fotograferen of te promoten. Voor een introvert als ik, een INFP-A als je de Myers-Briggs persoonlijkheidstests mag geloven, was dat minder vanzelfsprekend. De druk om mezelf via social media constant naar voren te schuiven, werkte verlammend. Een volle zaal toespreken? Geen probleem. Mezelf als personal brand de ether in slingeren? Dat kostte bakken energie.

Onder mijn neus
Ik hoorde mezelf in privésfeer vaker klagen over werk, en toen ik op zondag begon te stressen omdat ik maandag weer naar de redactie moest, wist ik dat ik niet afslag burn-out moest hebben.
Ik had hulp nodig. Maar hoe volg je je innerlijke roeping? Ik besloot een traject te volgen bij een arbeidscoach. Na het eerste gesprek, waarin we een soort kaartspel speelden en ik vragen beantwoordde over mijn drijfveren, merkte ze op: 'Grappig, het woord media is geen enkele keer gevallen.' Dat was een grote eye-opener.
Maar wat dan wel? Wat was het wat ik eigenlijk al mijn hele leven deed? Waarvoor kwamen mensen naar mij toe? Wat bevond zich vlak onder mijn neus, en vond ik niet meer dan normaal? Het feit dat ik al sinds mijn puberteit zelfhulp- en mindset boeken verslond en jaarlijks workshops en retreats volgde. Dat mijn vrienden en ook compleet vreemden mij wisten te vinden voor hulp bij relaties, onzekerheid, in stress, voor troost, voor een oppepper. Dat wat ik dan vroeg of zei, een heel ander licht op hun ‘probleem’ scheen? Ik had nooit stilgestaan dat dit gegeven ook werk zou kunnen worden. Hoe meer ik er over nadacht, hoe meer het klopte en hoe meer het een serieuze mogelijkheid werd.
Natuurlijk liet ook het duo Twijfel & Onzekerheid van zich horen: ‘Je gaat deze baan toch niet opzeggen? Je werk, je zekerheid, je inkomsten, je hypotheek, je blitse leven? En dan, word je coach? Je bent gek, nu nog?’

Door de wasstraat
Ondanks hun getetter zette ik door. Ik verkocht mijn huis, stopte mijn werk en werd toegelaten tot een tweejarig Mindfulness Teacher Certification Program bij mindfulness-pioniers Tara Brach en Jack Kornfield. Ik rondde een jaaropleiding tot NLP Master practitioner af, volgde passende coaching workshops, cursussen en trajecten en ging all in. Ik ging door de wasstraat, en onderging alles terwijl ik werd opgeleid en getraind. Mijn grootste inzichten kwamen tijdens de opleiding systemisch werk bij Parre & Deden, daar viel alles op zijn plek. Pittig? Zeker. Confronterend? Nogal. Maar vooral voelde ik me beter dan ooit.
In die stap van hoofdredacteur naar coach heb ik geleerd dat de vragen die je het liefst vermijdt, meestal de meest waardevolle zijn.

Verlang je ook naar iets anders? Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek via onderstaande button.